மின்மினி பார்த்தல்

மின்சார விளக்கெரியும் அறைக்குள்
எப்படி கண்களுக்கெதிரில்
மின்மினிகள் பறக்கிறதென்பதைச் சொல்ல
இக்கணம் எனக்கு
யாருமில்லை அருகில்

நான் நடுங்குகிறேன்
காலம் உமிழ்ந்த புன்னகைகள்
நம்மைப் போர்த்துவதில்லை
நட்சத்திரங்களை
அசையாமல் வைத்திருக்கும்
இரவின் மேல் சிதறும்
அரற்றலும் இறைஞ்சுதலும் நிலம்படுகின்றன
எரிந்த மீன்களாய்

பயம் நீள்கிறது பாலையாய்
மணற்துகள்கள் தீப்பிடித்து எரியும்போது
சந்தியகால ரகசியங்கள்
மண் எழுதும் சிருஷ்டித்தனிமையில்
மின்மினிகளின் ஒளிவெளியில்
என் பெளதீகத்தின்
துயரக் குறுக்கிடலை நினைத்து
எழுந்தடங்குகிறது ஊமைக்குமுறல்

ஒளியுமிழாத இந்த உடலை
இரவு தன் சவப்பெட்டிக்குள்
புதைத்துக்கொண்டுவிட்டால்
பிறகு பறக்கும் மின்மினிகளை
மண்ணை மேற்துளைத்துப்
பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன் நிம்மதியாய்.